Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός

«Η ζωή του ανθρώπου, είναι θλίψις, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελείαν ανάπαυσιν. Ο Χριστός μας εσήκωσε τον σταυρόν, και ημείς θα σηκώσωμεν όλας τας θλίψεις εάν τας υπομένωμεν, ευρίσκομεν Χάριν παρά Κυρίου. Δι’ αυτό μάς αφήνει ο Κύριος να πειραζώμεθα, διά να δοκιμάζη τον ζήλον και την αγάπην προς αυτόν όπου έχομεν. Δι’ αυτό χρεία υπομονής. Χωρίς υπομονήν δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μανθάνει τα πνευματικά, δεν φθάνει εις μέτρα αρετής και τελειώσεως.


Αγάπα τον Ιησούν και λέγε αδιάλειπτα τήν ευχήν και αυτή σε φωτίζει εις την οδόν του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνης. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρις και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτης, να ταπεινώνεσαι, να βλέπης τα ιδικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρις να δοκιμασθη ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμίαν σου, αλλά φώναζε διαρκώς την ευχήν με βίαν, με το ζόρι, με πόνον πολύν. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πάλιν και πολλάκις το αυτό συνεχώς. Και ως ατενίζων νοερώς τον Χριστόν να του λέγης· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου».

***

«Πρόσεχε! Άφησε αυτόν τον λογισμό και κάμε υπομονή, να δει ο Θεός την προαίρεση, να ελαφρώσει τον κόπο σου. Δέξου τον πειρασμό και μη αιτιάσαι τον ένα και τον άλλον. Διότι, όταν δεν υπομένεις τον ένα πειρασμό και τον άλλο και αιτιάσαι τους άλλους -επειδή ο Κύριος μάς τα δίδει- τότε θα μας παιδεύσει ο ίδιος, που είναι πολύ δεινότερο και πάρα πολύ σκληρό, καθότι ουδείς των ανθρώπων ημπορεί να παιδεύσει, όπως παιδεύει ο Παντοδύναμος. Γι’ αυτό παιδί μου·«δράξασθε παιδείας, μήποτε οργισθή ο Κύριος των απάντων». Αγαπήσατε το θέλημά του και βαστάτε ως ίδια τα επερχόμενα, μην τύχει και μας παραδώσει στην μικροψυχία και βλασφημία.

Γίνε πτώμα να σε πατάνε όλοι επάνω. Γίνε χώμα, δείρε τον εαυτό σου, μίσησέ τον ως εχθρό άσπονδο. «Τέλειον μίσος μίσησον αυτόν». Διότι, εάν δεν τον υποτάξεις, θα σε υποτάξει αυτός στα πάθη της ατιμίας. Άνδρίζου και μη μικροψυχείς. Σου ενθυμίζω τους λόγους των πατέρων μας που λέγουν «Δος αίμα, να λάβης Πνεύμα!».